«Η ΑΜΕΙΝΩΝ ΚΑΙ ΕΙΣ ΑΜΕΙΝΟΝ ΦΕΡΟΥΣΑ»
(Η ΑΝΩΤΕΡΑ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟΝ ΦΕΡΟΥΣΑ)

      Ἡ μουσική εἶναι ἕνα κομμάτι τῆς νεανικῆς ζωῆς καί ψυχῆς. Δέν χρειάζεται νά τό ἀναπτύξουμε περισσότερο αὐτό. Τήν σχέσι τῶν νέων μέ τήν μουσική εὔκολα μπορεῖ νά τήν διαπιστώσει κάποιος, ἀλλά καί νά τήν περιγράψει. Ὑπάρχουν ὅμως δύο θέματα σχετικά μέ τήν μουσική τά ὁποῖα θά θελήσουμε νά θίξουμε καί νά συζητήσουμε.

       Τό πρῶτο θέμα εἶναι ἡ διαίρεσις τῆς μουσικῆς σέ καλή καί κακή. Ὁ σοφώτατος ἅγιος Πατέρας μας, ὁ λαμπρός φωστήρ τῆς Καισαρείας (γιατί αὐτός εἶναι πραγματικό ἀστέρι παμφαέστατο κι ὄχι οἱ ψευδώνυμοι «STARS») διδάσκει, ὅτι ὑπάρχουν δύο εἴδη μουσικῆς, «ἡ διεφθαρμένη μελωδία ἀπό τήν ὁποῖα γεννῶνται μέσα εἰς τήν ψυχήν πάθη, τά ὁποῖα τήν ὑποδουλώνουν καί τήν ταπεινώνουν» καί «ἡ ἀνωτέρα καί εἰς τό καλύτερον ὁδηγοῦσα». Ἡ διάκρισις αὐτή γίνεται κατά τόν ἅγιον Βασίλειον ἐκ τῶν ἀποτελεσμάτων καθενός ἐκ τῶν δύο εἰδῶν τῆς μουσικῆς εἰς τήν ψυχήν τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ καλή μέν καί ὑγιής μουσική «μαλακώνει τήν ὠργισμένην ψυχήν, σωφρονίζει δέ ὅ,τι εἶναι ἀχαλιναγώγητον καί συνάπτει τήν φιλίαν…» ἐνῶ ἀπό τόν «ἦχον τῆς μοχθηρᾶς μελωδίας ἄλλοι γίνονται ἔξαλλοι ἀπό μανιώδη ἐνθουσιασμόν καί περιπίπτουν εἰς βακχικήν μανίαν».

       Τήν ἴδιαν γνώμην ἔχει εἰς τό θέμα αὐτό καί ὁ ἱερώτατος ἅγιος Πατέρας μας Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, τό καύχημα τῆς Ἐκκλησίας μας. Διδάσκει ὅτι «αὐτοί οἱ